Albanië 2

Thethi

We rijden vijf tellen steil opwaarts over een ongeasfalteerde weg. De banden glippen enkele keren weg over losliggende stenen. We kijken elkaar aan en vragen ons af of we de tocht naar Thethi moeten verder zetten…

Thethi is een uiterst afgelegen dorpje in een vallei beschermd door gigantische pieken. Daarom noemt men Thethi ook wel ‘de kamer’. Je lijkt omringd te zijn door enorme muren waar geen enkele deur je een uitweg naar de buitenwereld lijkt te verlenen. En toch zit je er op je gemak. De hoofdreden is de opperst charmante manier van leven hier.

Alles gaat er nog identiek hetzelfde aan toe als tweehonderd jaar geleden. Het enige verschil is dat er nu een wispelturig elektriciteitnetwerk voorzien is. D.w.z. dat mensen een koelkast koel kunnen proberen houden. Verder heeft elk huis een eigen waterbron en een uiterst gastvrije Albanese familie.

Al kuierend door Thethi ontdek je hoe dit dorp langzaam zijn ritme leeft. Gletsjerwater donderd langs de rivier naar beneden, ontelbare irrigatiekanaaltjes zorgen voor lapjes vruchtbare grond met maïs, tomaten, aubergines, watermeloenen, komkommers,...

Elk huis heeft een houten vat waar pruimen in worden verzameld. Met een systeem van ketels en vuur wordt een destillatieproces in gang gezet om het lokale drankje te brouwen, ‘pruimenraki’.

Tijdens tochten ontmoet je herders met geiten of iemand die met zijn koe gaat wandelen. Je passeert zeker de man met zijn paard. Hij voorziet de huizen van sprokkelhout.

Je ontdekt watervallen en de meest heldere (en ijskoude) waterplassen. Af en toe zie je een op het eerste zicht verlaten huis. Tot dat je dichterbij komt en een oud vrouwtje je aanmaant verder op haar eigendom te komen. Ze biedt raki aan, die je niet kan weigeren. Ze biedt je nog meer aan, die je wel moet weigeren… De tochten langs de bergflanken zijn immers al een uitdaging wanneer je nuchter bent.

Als je na een tocht ‘de toren’ ziet, weet je dat je terug in het dorp bent. De toren was een schuilplaats voor jongens waarvoor de bloedvete dreigde. Maandenlang, soms jaren, hielden jongens zich bewapend schuil in een stenen toren.

Voorbij de toren zet je nog een paar passen. Net achter de kerk staat het huis waar je gastvrouw lekkers heeft voorgeschoteld. Je maaltijd begint met raki en eindigt met thee. Thee met dezelfde geur als de kruiden uit de bergen.

Nog een kampvuur, een dikbezaaide sterrenhemel en dan je tent in om de volgende ochtend gewekt te worden door een kudde schapen… En de dag begint opnieuw.

We zijn blij dat we de weg naar Tethi verder hebben gezet. Dit hadden we nooit willen missen.