Irena en den draad
Het is avond en er is onweer op komst. Als de wolken boven ons uiteen zouden barsten kunnen we altijd schuilen in een bunker.
Maar een slaapplaats hebben we nog niet. Aan het erf van een woning houden we halt. We proberen te vragen of we onze tent in een wei mogen neerplanten. Iedereen is vriendelijk, maar niemand begrijpt ons. Dan duikt Irena op. Ze verstaat onze gebaren min of meer en is vastbesloten ons te helpen. Kinderen uit de buurt komen loeren wat er aan de hand is. Ondertussen knipt de buurvrouw de prikkeldraad van haar wei stuk zodat we onze tent veilig kunnen opstellen in haar omheinde wei. De hemel is ondertussen opgeklaard, zonder dat er een druppel viel. We zitten uiteindelijk achter de prikkeldraad bij de tent. De kinderen staren ons aan vanaf de andere kant van de draad. Irena komt spontaan met een schotel lekkers aangesneld. Wanneer die maaltijd op is komt er nog een jongen uit de buurt en reikt ons druiven aan…
Een vreemd gevoel om zo achter ‘den draad’ te zitten, maar Albanezen hebben ons hun uiterste gastvrijheid weer maar eens getoond.
Toffe blog om te volgen. Als jullie in Roemenië passeren, geef je maar een seintje. Een overnachtingsplek is dan altijd beschikbaar...
BeantwoordenVerwijderen